VIDEOGRAPHY / ΒΙΝΤΕΟΓΡΑΦΙΑ

"The Shelter" video installation / "Το Καταφύγιο" βιντεοεγκατάσταση

Dimensions variable, 2 color video projections, surround sound system.
Concept, Video & Installation Design: Polina Zioga.
Sound Design: Sofia Koubli.
Curator: Zoe Fragoulopoulou.



© 2011 Polina Zioga



eng

"Everything is the body and this body belongs to everybody, as a common ground. The artist makes a careful incision into her body and while the movements which are conduced around us are leisurely, poetic, she invites us to enter into her personal room/shelter, she reveals its inside and she "donates" to us her organs. A new environment has been born from her innards. Seductive voices are surrounding us, from every corner of the room, pronouncing verses coming from a primeval and universal past. The installation functions as a rituals’ scenery for our induction into the sanctuary of the human body, where through the self-knowledge and the meticulous input, aspires the preservation of its autonomy but also its union with the nature, the final output."

From Zoe Fragouloupoulou’s critical text "The Shelter".

Just as a spider, standing in the middle of its web,
notices as soon as a fly breaks one of its thread
and then quickly runs to the spot,
as though grieving over the cutting of the thread,
so a human’s soul,
when a part of the body is hurt, moves swiftly there,
as if disturbed by the wound of the body,
to which is tightly and proportionately linked.

Heraclitus (540 BC-480BC), fragment 67a

gr

"Το παν είναι σώμα και αυτό το σώμα ανήκει σε όλους, σαν ένας κοινός τόπος. Η καλλιτέχνης ανοίγει μια προσεκτική τομή στο σώμα της και καθώς οι κινήσεις που συντελούνται γύρω μας είναι νωχελικές, ποιητικές, μας προσκαλεί να εισέλθουμε στο προσωπικό της δωμάτιο/καταφύγιο, μας αποκαλύπτει το εσωτερικό του, μας "δωρίζει" τα όργανά της. Ένα νέο περιβάλλον έχει ήδη γεννηθεί από τα σωθικά της. Σαγηνευτικές φωνές μας περικυκλώνουν, από κάθε γωνιά του δωματίου, απαγγέλλοντας στίχους προερχόμενους από ένα αρχέγονο και πανανθρώπινο παρελθόν. Η εγκατάσταση λειτουργεί ως σκηνικό τελετής μύησης για την εισαγωγή μας στα άδυτα του ανθρώπινου σώματος, όπου μέσω της αυτογνωσίας και του ενδελεχούς input, επιδιώκει τη διατήρηση της αυτονομίας του αλλά και την ένωσή του με τη φύση, το τελικό output."

Από το κριτικό κείμενο της Ζωής Φραγκουλοπούλου "Το Καταφύγιο".

Όπως μια αράχνη στο κέντρο του ιστού της,
μόλις μια μύγα κόβει ένα νήμα του,
το παρατηρεί και τρέχει γρήγορα σ’ εκείνο το σημείο
σαν να στενοχωριόταν για το κομμένο νήμα,
έτσι και η ψυχή του ανθρώπου,
όταν ένα μέρος του σώματος λαβώνεται, ορμάει προς τα κει,
σαν να είχε δεχτεί η ίδια πλήγμα απ’ τη λαβωματιά του σώματος
με το οποίο είναι δεμένη με δεσμά γερά κι ανάλογων διαστάσεων.

Ηράκλειτος (540 π.Χ.-480π.Χ.), απόσπασμα 67α

VIDEOSTILLS