Artist's Statement

eng

My images depict first of all spaces and more specifically constructed landscapes, either virtual, as in my photographic prints and videos, or experiential and potentially participatory, as in my live visuals performances.

They are collages, photographic in the 2-dimensional artworks and moving in the video-projections, through which the images are being structured with different surfaces and layers in a row, some times positioned one top of the other, some times facing or one next to the other.

The visual matter is minimized thereby intensifying the sense of the “unfamiliarity”. Starting from the stage of the research and the selection of the material, electronic, digital images and references are being chosen, like these that are being given to us by the medical imaging methods, the digital cameras and the internet. But these images are almost never cited unedited, nor are they used as a type of illustration. On the contrary, they are subject to processing, also digitally, consistent to the initial source and their semiology. They are being analyzed, almost exhaustively, into structural units, in order to be recomposed into a new visual outcome.

At the same time the digital photo-camera and video-camera are used as mediums related to the recording of the “reality”, in order to create the impression of the plausibility (versus the truth). The result is ambiguous regarding the scale (small or big?), the place (in or out?), the origin (natural or artificial?), while the direction prevails over the evidence.

As a major issue is also emerged the corporeality through the experience and the autobiographical evidence, as an engagement of the image of the body to the artistic production, or as its literal participation and presence in the live visuals performances.

At the same time the reversal of the personal experience and the concept of metamorphosis (both physical, psychological and spiritual) are developed through creating images which do not testify directly the initial material and references. Atmospheres, which contrast with the sentimental burden and lead to an approach of the matters of the soul, time and decay, are created. In this process is also added the use of symbols, which are first detected into the structures of the initial images and references and then are emerged and highlighted as specific forms (e.g. moths, shells, cocoons).

Finally, poetry also constitutes a field of reference and inspiration, but also a visual challenge, which is expressed through the atmospheres of the visual result.

Polina Zioga, March 2011

gr

Οι εικόνες μου αναπαριστούν πρωτίστως χώρους και πιο συγκεκριμένα κατασκευασμένα τοπία, είτε αυτά είναι εικονικά, όπως στα φωτογραφικά μου τυπώματα και στα βίντεο, είτε είναι βιωματικά και εν δυνάμει συμμετοχικά, όπως στις live visuals performances.

Πρόκειται για κολάζ, φωτογραφικά στα δισδιάστατα έργα και κινούμενα στις βιντεοπροβολές, μέσα από τα οποία οι εικόνες δομούνται σε αλλεπάλληλες στρώσεις και επιφάνειες-layers, που τοποθετούνται άλλοτε η μία πάνω στην άλλη, άλλοτε αντικριστά ή η μία δίπλα στην άλλη.

Η εικαστική ύλη ελαχιστοποιείται επιτείνοντας έτσι το αίσθημα της «αν-οικειότητας». Ξεκινώντας από το στάδιο της έρευνας και της συλλογής του υλικού επιλέγονται ηλεκτρονικές, ψηφιακές εικόνες και αναφορές, όπως εκείνες που δίνουν οι ιατρικές απεικονιστικές μέθοδοι, οι ψηφιακές κάμερες αλλά και το διαδίκτυο. Οι εικόνες όμως αυτές δεν παρατίθενται σχεδόν ποτέ αυτούσιες, ούτε χρησιμοποιούνται ως ένα είδος εικονογράφησης. Υπόκεινται σε επεξεργασία επίσης ψηφιακή, συνεπή προς την αρχική πηγή και σημειολογία τους και αναλύονται, σχεδόν εξαντλητικά, σε δομικές μονάδες, προκειμένου να ανασυντεθούν σ’ ένα νέο οπτικό αποτέλεσμα.

Ταυτόχρονα η ψηφιακή φωτογραφική μηχανή και η βιντεοκάμερα χρησιμοποιούνται ως μέσα συνδεδεμένα με την καταγραφή της «πραγματικότητας», προκειμένου να δημιουργήσουν την εντύπωση της αληθοφάνειας (σε αντιδιαστολή με την αλήθεια). Το οπτικό αποτέλεσμα είναι διφορούμενο όσον αφορά την κλίμακα (μικρό ή μεγάλο;), τον τόπο (μέσα ή έξω;), την προέλευση (φυσικό ή τεχνητό;), ενώ η σκηνοθεσία κυριαρχεί έναντι της μαρτυρίας.

Σε μείζον ζήτημα αναδεικνύεται και η σωματικότητα μέσα από τη βιωματική εμπειρία και τις αυτοβιογραφικές αναφορές, αφενός ως εμπλοκή της εικόνας του σώματος στην καλλιτεχνική παραγωγή, αφετέρου ως κυριολεκτική συμμετοχή και παρουσία του στις live visuals performances.

Παράλληλα η ανατροπή της βιωματικής εμπειρίας και η έννοια της μεταμόρφωσης (σωματικής, ψυχικής και πνευματικής) αναπτύσσονται μέσα από μια εικονοπλασία που δεν μαρτυρά άμεσα το αρχικό υλικό και τις αναφορές. Δημιουργεί όμως ατμόσφαιρες που έρχονται σε αντιδιαστολή με το συναισθηματικό φορτίο και οδηγούν σε μια προσέγγιση στα ζητήματα της ψυχής, του χρόνου και της φθοράς. Σε αυτό έρχεται να προστεθεί και η χρήση συμβολισμών, που πρώτα ανιχνεύονται στις δομές των αρχικών εικόνων και αναφορών και στη συνέχεια αναδεικνύονται και εντείνονται ως συγκεκριμένες μορφές (π.χ. λεπιδόπτερα, κελύφη, κουκούλια).

Τέλος, η ποίηση και η ποιητική αποτελούν τόσο πεδίο αναφοράς και έμπνευσης όσο και οπτικό ζητούμενο, που εκφράζεται μέσα από τις ατμόσφαιρες του εικαστικού αποτελέσματος.

Πωλίνα Ζιώγα, Μάρτιος 2011